การทานเนื้อสัตว์ยังไม่ถือว่าผิดศีลข้อหนึ่งค่ะ แต่ถ้าไปชี้ปลาเป็น ๆ หรือสัตว์เป็น ๆ ว่าเอาตัวนี้ถึงจะผิดนะคะ พระพุทธเจ้าก็ทรงบัญญัติในเรื่องการทานเนื้อสัตว์ไว้แก่พระภิกษุด้วย ว่า ให้ภิกษุเป็นผู้เลี้ยงง่ายใครใส่บาตรอย่างไรก็ให้ฉันอย่างนั้นแต่มีข้อแม้ในเรื่องเนื้อสัตว์ว่าต้องไม่เข้าข่าย 3 ข้อ คือ ไม่เห็น ไม่ได้ยิน ไม่สงสัยว่าเขาฆ่าสัตว์นี้มาเพื่อเรา ถ้าเกิดความสงสัยแล้วพระพุทธองค์ก็ไม่ให้ฉัน แต่ถ้าจะให้พระบอกญาติโยมว่าจะไม่ฉันนั่นฉันนี่ก็ไม่ได้เพราะผิดพระวินัย สำหรับพระจะเป็นเรื่องละเอียดเพราะมีพระวินัยหลายข้อเพื่อการสำรวมระวังอินทรีย์ไม่ให้กิเลสเข้าแทรก ถ้าไม่ฉันเนื้อสัตว์ก็ถือว่าไม่เบียดเบียนสัตว์ในทางหนึ่ง แต่ถ้าจำเป็นจะต้องฉันเพราะญาติโยมถวายพระพุทธเจ้าก็ให้พิจารณาเป็นธาตุ ไม่ให้รังเกียจแต่ก็ไม่ให้เผลอเพลินตามความพอในในรสชาติ

สรุปว่าการทานเนื้อสัตว์ไม่ผิดศีลข้อหนึ่งถ้าเราไม่ได้ฆ่าเองหรือชี้ให้เขาฆ่า แต่ที่บ้านทิพวรรณให้โยคีทานมังสวิรัติและแม่ชีก็ทานมังสวิรัติ เพราะไม่อยากเบียดเบียนสัตว์ อันนี้เป็นความรู้สึกส่วนตัว เพราะแค่จะทานเนื้อสัตว์แล้วรู้ว่าสัตว์ตัวนีั้นเค้ากลัวขนาดไหนตอนที่โดนฆ่า แค่นี้ก็ทานไม่ลงแล้วค่ะ เราคงไม่ได้ทานเฉพาะเนื้อสัตว์แต่เราทานความรู้สึกโกรธ กลัว ของสัตว์เหล่านี้เข้าไปด้วย ขอย้ำว่านี้เป็นความเห็นส่วนตัวนะคะ บ้านทิพวรรณจึงเลี้ยงเฉพาะอาหารมังสวิรัติ แต่ถ้าที่อื่น ๆ ทานเนื้อสัตว์กันก็ไม่ถือว่าผิดค่ะ แต่ขอกระซิบบอกความลับ(ที่ไม่ลับ)อย่างนึง เท่าที่เคยเจอนะคะ พระอรหันต์และพระอริยะหลาย ๆ รูปที่แม่ชีรู้จักส่วนใหญ่ท่านฉันมังสวิรัติค่ะ แสดงว่าท่านต้องมีเหตุผลบางอย่างแต่ท่านก็ไม่ต่อต้านหรือรังเกียจคนที่ทานเนื้อสัตว์ ที่วัดของท่านก็เลี้ยงอาหารทั้งมังสวิรัติและเนื้อสัตว์มีให้เลือกตามกิเลส ลองพิจารณาดูนะคะถ้าไม่อยากทานเนื้อสัตว์ก็ลด ละ เลิก แต่ไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลไปบอกคนอื่นว่าทานเนื้อสัตว์แล้วผิด เดี๋ยวจะทะเลาะกันเปล่า ๆ ค่ะ